Aan de slag in je wijk: Angela’s route

In Rotterdam West kunnen mensen binnen West Practice, het netwerk van de wijk, hun eigen route van wijk naar werk uitstippelen. Angela Renfurm heeft zo’n wijkleerroute afgelegd en werkt nu als gastvrouw en beheerder bij Jong Delfshaven aan de Rösener Manzstraat 57. Op deze plek staat de verbinding met en tussen jongeren centraal. De jongeren, organisaties uit de wijk en het netwerk van West Practice werken samen om jongeren voorruit te helpen. Angela ging ‘Van wijk naar werk’, precies zoals de slogan van West Practice zegt. Hieronder haar verhaal. 

Angela: ‘Ik groeide op in Spangen, in het Justus van Effenblok. Daar heb ik goede herinneringen aan. Later ging ik in de wijk samenwonen en kreeg een kind. Ik vond een baan in een drogisterij. Dat deed ik een jaar of tien met veel plezier maar op een gegeven moment kreeg ik fysieke klachten. De baan stopte en ik zat zonder werk.’

Vrijwilligerswerk

Die periode duurde zo’n zeven jaar. Angela volgde een re-integratie traject, deed cursussen en solliciteerde: ‘Ik miste de ervaring voor de banen die ik wilde en had geen diploma’s. Ik kreeg door dat het lang zou duren en besloot vrijwilligerswerk te gaan doen, want soms leidt iets niet direct naar werk maar wel naar ervaring.’ Haar eerste vrijwilligersbaan was bij Wilskracht Werkt, waar ze bijrijder werd en de telefoon aannam. ‘Helaas motiveerde het me niet genoeg. Maar toen ik weer thuis zat, voelde ik het dal op me afkomen. Via Ninny Duarte Lopes hoorde ik over de Clean up day in Park 1943, georganiseerd door de vrouwen uit de Taandersstraat (red: voormalig gebouw Vec-BoTu). Door hen werd ik al snel omarmd en ben er gebleven.’

De Buitenboel

Hoe ging dat verder? ‘Tonny van Sommeren van de Buitenboel vroeg of ik mee kwam doen met de Roze brigade en andere creatieve activiteiten. Het was op dat moment geen structureel vrijwilligerswerk, maar ik was al lang blij dat ik naar buiten kon. Ik wilde graag van betekenis zijn, hoe klein die bijdrage dan ook was. Bovendien kende ik mijn wijk eigenlijk niet, ook al woonde ik er, en daar wilde ik juist iets mee. Met de andere vrouwen, ieder met een eigen verhaal, verliep het contact heel goed en natuurlijk. Het gebouw aan de Taandersstraat is een soort huiskamer en voelt als een tweede huis. Niets is er verplicht, er wordt niets verwacht, heel laagdrempelig dus. Soms is er weinig aanloop bij activiteiten, maar dat geeft niet. Dat geeft juist dat relaxte gevoel. Er ligt geen druk op, iets mág mislukken. Het belangrijkste was dat ik er lekker uit was en daar kwam routine in.’

Intussen werd op hetzelfde moment het Zelfregie Huis Delfshaven ontwikkeld. Dat werd een logische volgende stap voor Angela: ‘Dat gaat om zelfontwikkeling, zelfstandig ondernemerschap en economische zelfstandigheid. Echt empowernment. Je kon kiezen tussen catering en textiel en ik koos voor catering. Daarbinnen nam ik steeds meer taken op me, budgetteren lag me heel goed.’

Parkraad Park 1943

Niet lang nadat Angela bij de vrouwen aansloot werd zij gevraagd of zij interesse had om in de Parkraad van Park 1943 te komen. ‘Dat wilde ik eerst alleen met ondersteuning van Tonny van Sommeren. ‘Al snel werd ze voorzitter en het visitekaartje van de Parkraad. ‘De eerste tijd was wennen, maar mijn eerdere ervaringen kwamen wel goed van pas. Dit jaar doe ik voor het eerst alle werkzaamheden zelf, dat vind ik best nog wel een uitdaging hoor. Naast de vergaderingen, Facebook bijhouden, nieuwsbrieven schrijven en studenten begeleiden geef ik zelfs speeches.’

Centraal Station Jong Delfshaven

Terug naar de praktijk van een uitkering. ‘Intussen begon mijn klantmanager van de gemeente toch aan te dringen dat er iets moest gebeuren. Dat ik werk moest gaan zoeken. Op dat moment kwam ook de functie als beheerder van Jong Delfshaven voorbij. Met ondersteuning van Milja Kruijt van de Delfshaven Coöperatie heb ik toen gesolliciteerd. Want ja, hoe verkoop je jezelf? Wat kun je allemaal en hoe benoem je dat? Gelukkig ging het gesprek goed en werd ik aangenomen voor drie dagen per week. Inmiddels zorg ik voor het hele reilen en zeilen, de ontvangst, coördinatie, agenda, noem maar op. De boel draait lekker. Er sluiten steeds meer organisaties aan zoals FutoroiDelfshavenVluchtelingen voor Vluchtelingen en JOZ is kind aan huis. Ook de doorstroom naar werk in M4H komt op gang. Er ontstaan mooie samenwerkingsverbanden. Loop maar eens binnen.’

Voorbeeld voor anderen

In het netwerk wordt Angela regelmatig genoemd als voorbeeld voor anderen: van werkloos naar vrijwillige inzet en als bonus een betaalde baan. Door haar zien anderen dat enthousiasme en doorzettingsvermogen wellicht ook voor hen een baan kan opleveren via het netwerk van West Practice. Wat vindt zij daarvan? ‘Ja, dat wordt gezegd. Dat is leuk, maar soms ook wel lastig, omdat er verwachtingen zijn. Daarin zoek ik nog een beetje naar de juiste balans. Ik krijg wel prachtige tools aangereikt uit het netwerk. Het voelt als een enorm voorrecht dat ik in een netwerk zit van mensen die aan elkaar bijdragen. Het is bijzonder om op die manier samen te werken.’

Angela voegt nog toe: ‘Maar nu ik een baan heb, mis ik de dames van de Taandersstraat wel! Ik heb het nodig om daar af en toe even te zijn. Gewoon om mij even echt op mijn gemak te voelen en lekker te ontspannen. Gisteren deed ik daar een cateringopdracht en dat was weer fijn en leuk. Dan ben ik toch weer even samen met Tonny en de andere vrouwen!’

Interview Madelon Stoele, met dank aan Marc van Naamen

Programma'sWEST PRACTICE